ای دوست کسی که در عالم دوستی ندارد !

ای طبیب کسی که در عالم طبیبی ندارد !

ای پذیرنده کسی که هیچ کس او را نپذیرد !

ای دوستدار کسی که دوست و مشفقی ندارد !

ای پناه بخش کسی که بی پناه است !

ای رهنمای کسی که بی رهنماست !

ای انیس کسی که بی مونس است !

ای ترحم کننده بر کسی که هیچ کس بر او رحم نکند !

ای یار یاور آنکه او را یار و یاور نیست !

ای نگهبان آنکه از تو نگهبانی خواهد !

ای بی نیاز کننده آنکه از تو بی نیازی خواهد !

ای قدرت بخش کسی که از تو قدرت طلبد !

ای دوست کسی که ترا به دوستی و یاری طلبد ! 

                                                              :::  دعای جوشن کبیر . بخش ۶۰ و ۶۱ :::

با اینکه همیشه فکر میکردم زندگیم توی این دنیا خیلی زودتر از اونچه فکرشو بکنم تموم میشه ، اما باورش مشکله که میشنوم به همین زودی قراره تموم بشه !

شک دارم که اتفاق بیفته ، آخه به نظر نمیاد آدمی باشم که برای دونستن لحظه مرگش لایقه !

شک دارم که به همین راحتی تموم بشه .

ولی انگار همه چیز حقیقت داره و باید باور کرد

انگار زیاد وقت ندارم و یه عالمه کارای نکرده که قدشون بهم فرصت داده نشده .

انگار باید بجنبم .

میام خونه و به همه چی خوب نگاه میکنم ؛ به سبز ، نارنجی ، به یه ردیف قلب روی دیوار و به کفش دوزکای کوچولوم !

فکر میکنم به حسرت این چرا ؛ که کارای زیادی نکردم تا بمونن !

به یه عالمه ایده که از تو ذهنم گذشتن و تنبلیم نذاشت اجرا بشن و سعی میکنم چند تاشو کامل تو یه دفترچه یادداشت توضیح بدم تا شاید دوستی بعد از مرگم اجراشون کنه . آخه ایده هامو خیلی دوسشون دارم .

و یادم میمونه تمام دفترای خصوصیم و با خودم ببرم !

-

منم باید بنویسم ؛ برای مامان تا بدونه که میدونم سختی زندگیشو ، تنهاییشو و اینکه دوستم داره ، بهش میـــگم که هر وقت بهش گفتم داداشیا رو بیشتر از من دوست داره فقط باهاش شوخی کردم و خواستم حرصشو در بیارم چون خوب میدونم تو همه این سالا همه زندگیشو گذاشت واسه آرامش ما ! براش میگم که فکر کردن به هیچ چیز تو این دنیا ترسناک تر از نبودن اون نبود .

ازش میخوام که به داداشا بگه اگه چیزی میگفتم واسه این بوده که بدیشون و نمیخواستم ، بهشون بگه دلم میخواد عاقل و خوشبخت زندگی کنن .

و میخوام که اگه دوسم داره بیشتر برام دعا کنه تا گریه ! چون رفتن ازین دنیا یه حس خوبه اما یه کم ترس داره !

میگم که کجا میتونن پیدام کنن اما ازشون میخوام دنبالم نگردن !

تندی میرم و مامان و بوسش میکنم ( برای اولین و آخرین بار)

باید به همه دوستام تلفن بزنم و بگم چقدر دلم خوشبختیشونو میخواد !

------------  باید 4 نفر و ببینم .

 ( اول بزارین ماه و از تو فرهنگ لغت خودم براتون توضیح بدم : ماه یعنی تک ، یعنی آفریده ای که آدم دلش میخواد همه عمر نگاش کنه ، به همه نور میده و آرامش بخشه ولی دوره ، داشتنش سخته و نگه داشتنش غیر ممکن !!! )

- اولین دوست ماهم .... بهش میگم این پاکی یی که تو همه این سالا با همه سختی حفظش کرد پرارزش ترین چیزیه که تو وجودش دیدم و بهش افتخار میکنم و ... !

- دومی آجی خوب و مهربونمه ، فرزانه ، بهش میگم ، که هیچوقت همچین حسی و به هیچکدوم از دوستام نداشتم ، بهش تاکید میکنم که خیلی ماهه و باید قدر خودشو بدونه ؛ بهش میگم ماه هستی ولی ماه موندنته که مهمه باید بدونه که داشتن دوستی مثل اون خوشبختی بزرگیه .

- سومین دوست .... ( خودش میدونه کی و میگم ) اونم ماهه ! بهش میگم که هیچکس و تو این دنیا ندیدم که اینقدر خوب ارزشا رو بشناسه ، اینقدر فهمیده باشه و از همه مهمتر اینقدر خوب بتونه تاثیر روی افکارم داشته باشه ، بهش میگم اون تنها کسی بوده که وقتی از همه دنیا سیر بودم میدونست چه جوری باید آدمم کنه ، آرومم کنه ! میگم که بدونه دوستیش یکی از افتخارات بزرگ زندگیمه ، اینم میگم که ناسزاهای کوچولوش دوست داشتنی ترین جمله های دنیا بودن !

بهش میگم دیوونه خودتی ؛ یه دیوونه خوب و مهربون !!!

- آخر از همه نوبت کسیه که سه ساله شب و روز تو یادمه و یه لحظه ازم جدا نشده ، چیزی بهش نمیگم ؛ فقط از دور خـــــــــــــــــــوب نگاهش میکنم .

حالا باید برم به جایی که همیشه آرزوشو داشتم ،

یه جای سبز ، با درختای بلند ، پر از درختای تمشگ ، ترسناک و قشنگ ، پر از تارای عنکبوت و درختای شکسته پوسیده که وقتی پا روشون میذاری پودر شن و بریزن و دل تو هم باهاشون بریزه !

انقدر میرم تا گم شم ! ( آخه همیشه دلم میخواس برای یه بارم که شده تو یه جنگل ترسناک گم شم )

پس میرم و میرم تا به گم شدن برسم ، به یه آبشار کوچولوی قشنگ ، میشینم یه گوشه و آخرین حرفام و با خدا میزنم ؛ همون خدایی که شاید نه تو نماز ولی همیشه از صبح تا شب داشتم واسش چونه میزدم ( از حرف ، غر ، راز ، ازینکه دوستش دارم و گاهیم لوس میشدم و کلی چیز ازش میخواستم )

بهش میگم مواظب همه اونایی که دوسشون داشتم باشه ، مواظب همه آدماییم که بهم بدی کردن هم باشه .

سعی میکنم همه آدمایی که حتی شده یه لحظه دوسشون داشتم و یادم بیارم و از خدا واسشون خوشبختی بخوام .

آخر از همه ام بهش میگم خداجونم میدونم اول باید برم جهنم ، اعتراضیم ندارم چون با این چیزی که بودم اصلا حق اعتراض و ندارم ! ولی تو رو خدا زودتر از جهنم نجاتم بده ، حتی اگه تو خود بهشت راهم نمیدی .

بهش میگم ممنونم که داری منو با خودت میبری

ته ته این ماجرا با همه وجودم چشم میشم

تا همه زیباییای این جنگل سبز و ترسناک و خوب بفهمم تا .......................

لحظه آرامش !

خیلی بازی باحالیه !  ( من به دعوت فرزانه تو این بازی شرکت کردم )

دعوت میکنم از همه کسایی که این پست و میخونن به این بازی و ازشون میخوام خبرم کنن تا 24 ساعت آخر و از زبونشون بخونم !

دعوت رسمی میکنم و تاکید میکنم که حتما شرکت کنن :

از دوست شماره 3 ( تو 360 بنویس میدونم بلاگ نداری )

از رامممممممممممممم

از آفتابگردان ( الهام جونم )

از بنیامین محمدی

از مهشاد عزیزم